Begeesterd getuigen
 

Hemelvaart heeft iets van het weggaan zoals Rutger Kopland het in een gedicht verwoordt. Hij schrijft: Weggaan kun je beschrijven als een soort van blijven. Niemand wacht want je bent er nog. Niemand neemt afscheid want je gaat niet weg. Je blijft iemand op wie wordt gewacht.

Het meer dan bijzondere van Jezus’ afscheid ligt in de onuitwisbare, diepgaande en blijvende indruk die hij op zijn leerlingen heeft nagelaten.
Dat klinkt door in de schriftverhalen van deze hemelvaartsdag. Die onuitroeibare indruk die Jezus naliet echoot eveneens in de verschijningsverhalen zoals de evangelisten ze hebben opgetekend.

Jezus was voor de leerlingen 'Iemand op wie werd gewacht'. Om het met de woorden van de Handelingen te zeggen: “Deze Jezus zal op dezelfde manier terugkomen als je Hem naar de hemel hebt zien gaan.”
De verschijningen van de verrezen Heer monden uit in een zending tot getuigenis. Deze zending behoort wezenlijk tot het hemelvaartverhaal.
Hemelvaart is geen eindpunt maar markeert een nieuw begin. Jezus’ gedachtenis moet voortaan levendig gehouden worden en groeien door de kracht van de heilige Geest.
Jezus heeft het bij zijn afscheidsrede tegen zijn leerlingen gezegd: “Wanneer de Helper komt die Ik van de Vader naar jullie zal zenden, de Geest van de Waarheid die van de Vader komt, zal die over mij getuigen. Ook jullie moeten mijn  getuigen zijn” (Johannes 15,26 v.).

Alles wat Jezus zo na aan het hart lag, alles wat Hij gedaan en geleerd heeft moet door zijn leerlingen verder worden verteld.
Zij moeten - krachtig, begeesterd en geëngageerd – de herinnering levend houden aan die bijzondere geschiedenis waarin God zich door Jezus eens en voorgoed met de mens verbonden heeft.

Om deze geschiedenis recht te laten wedervaren, om er geestdriftig van te kunnen getuigen, zullen de leerlingen aangeraakt en bezield worden met de adem van Gods Geest. Het is als werd de plaats van de ten hemel opgenomen Jezus ingenomen door de leerlingen die met de kracht van de Geest worden toegerust.

Hemelvaart biedt ons de gelegenheid bij onszelf na te gaan welke toekomst wij garanderen aan het werk dat Jezus op aarde begonnen is. Dat werk, de zaak van zijn hart, de verbondenheid van God en mens, vertrouwt Hij toe aan allen die zich door zijn Geest in beweging laten brengen.
Zo zijn wij nu aan de beurt om in het avontuur van God met zijn mensen onze plaats te weten en ons te laten bewegen door de Geest om te getuigen voor wat Jezus diep ter harte ging.

Misschien voelen wij ons daartoe te weinig toegerust. Daar heeft de gang van het kerkelijk-liturgisch jaar weet van. Vanaf de hemelvaartsdag zijn er daarom negen dagen van bidden om de Geest, voor de pinkstervlam onder ons een lopend vuurtje kan worden. Negen dagen om open te komen voor de Adem van Gods Geest. Zo is de ten hemel opgenomen Jezus door de ons aangezegde Geest  'Iemand op wie wordt gewacht'.

Herman Van Tulder o.p., Knokke