Mensen hoor je soms zeggen: "Vroeger had ik nog een houvast in het geloof, kon ik nog troost vinden in het gebed. Nu is alles weg."* Van onze tijd wordt gezegd dat hij gekenmerkt wordt door een gemis aan levensvervulling. Dat is beangstigend. Veel mensen dolen en zijn losgeslagen van hun ankers: het anker van het geloof, het anker van geijkte waarden, van zinvol werk, van zinvolle communicatie. We zien velerlei dreiging opdoemen zonder dat we ons in staat voelen die efficiënt af te wenden.

Ouderdom lijkt een doodlopende weg, een impasse zonder overbrugging. Veel jongeren hebben helemaal geen anker meer en vallen ten prooi aan twijfel, onzekerheid, gemis aan motivatie. Een tijd geleden kon je het nog in de krant lezen: jongeren en kinderen die geen zin meer hebben in het leven.

Niet dat ik nu wil beweren dat bidden dat allemaal zal oplossen. Verre van! Maar wat we wel willen onderstrepen is dat kunnen ‘leven in verbondenheid’ heel belangrijk is. Het is in verbondenheid dat je je één weet met elkaar, en dat maakt je sterk. Net zoals mensen die echt van elkaar houden elkaar kunnen dragen in lief en leed. Liefdevolle betrokkenheid is een krachtbron die duidelijk aanwezig was bij Jezus. Al zijn woorden en daden kwamen uit een diepere bron waarnaar hij telkens terugkeerde en er zijn bestaan aan voedde. Dat was voor hem bidden: herbronning van het leven.

Bidden is een krachtbron als je het leven kunt ervaren als geborgen in het mysterie van een God die liefde is. Een God die met ons verbonden wil zijn, niet om het leven in onze plaats te leiden maar om het te bezielen met die warme liefde die in Jezus zichtbaar werd. Jezus is onze grote voor-bidder, beste mensen.

Voordat hij grote beslissingen moet nemen, zien we hem steeds in gebed. In beproeving bidt hij om zichzelf niet te verliezen. In zijn beslissend lijden is het zijn allerbitterste ervaring losgeslagen te worden van zijn Bron. En stervend keert hij terug tot de Bron: ‘Vader, in uw handen beveel ik mijn leven.' Hij is uit de Vader en naar de Vader toe, altijd.

Bidden betekent deelnemen aan Jezus' bronbesef, je geborgen weten in een eeuwige Liefde. Als het waar is dat we onze identiteit steeds ontvangen en zonder dat niemand zijn, zal het vitale contact met de Gever wezenlijk zijn.

’Bidden wat is dat anders
dan de gewone dingen van het leven
thuisbrengen,
dan vandaag goed pogen te leven
en hoopvol iets van de volgende dag
verwachten? Wat is het anders dan in vreugde en droefheid
sterkte en zwakheid, geloof en eenzaamheid
de verwijzing te ervaren naar de ‘uiteindelijke’ grond van mijn bestaan, God?'

Jos Snijders

Tussen Hemelvaart en Pinksteren worden wij aangespoord te volharden in het gebed. Net als Jezus’ leerlingen blijven bidden om de Gods Geest. Het is de Geest die leven schenkt, die ons bezielt met de overtuiging dat naast de drijfveren van macht, verdeeldheid en egoïsme, een goddelijke dynamiek werkzaam is die ons doet leven in liefde en verbondenheid met God en met elkaar.