De twee die ontmoedigd uit Jeruzalem weg naar Emmaüs gingen, waren in hun verwachtingen over Jezus zwaar teleurgesteld. Ze konden niet geloven wat de vrouwen vertelden.

Er kunnen verschillende redenen zijn waarom mensen de deur van de kerk achter zich dichttrekken (sommigen dichtslaan). Ontgoocheling, omdat ze in de kerk niet vinden wat ze verwachten, geen antwoord op de vragen die hen bekommeren. Rancune, omdat ze dingen hebben gehoord of zien gebeuren die hen gekwetst hebben. Teleurstelling, in de andere kerkgangers. Onverschilligheid. Misschien zijn er die hun geloof hebben verloren. Sommigen vallen onderweg in de handen van rovers: militante, antiklerikale atheïsten die het gemunt hebben op het geloof en het vertrouwen dat nog in hen leeft.

Het is druk op de weg tussen Jeruzalem en Emmaüs. Niet alleen in de richting van de uittocht uit Jeruzalem, ik bedoel dus de kerk. Ook in de omgekeerde richting lopen er mensen, op terugtocht. Die richting zijn de Emmaüsgangers ingeslagen, nadat de vreemde man die ze tegenkwamen hun de ogen had geopend en zij hem hadden herkend toen hij op het avondmaal het brood brak en met hen deelde. Ze zijn haastig teruggekeerd om in Jeruzalem het blijde nieuws te melden. Misschien lopen er nu kerkgangers terug die op de weg van hun uittocht een barmhartige Samaritaan ontmoet hebben, iemand die hun kwetsuren heeft verzorgd en geheeld. Er lopen mensen terug die in hun Emmaüs het gemis van bevredigende antwoorden hebben gevoeld op de vragen naar de zin van hun leven en die er gevonden hebben door de bijbel ter hand te nemen. Mensen die weer geloof, vertrouwen en moed hebben gekregen dankzij iemand in wie ze Gods liefde hebben herkend. Mensen die getroffen zijn door de ellende van anderen, die er iets willen aan doen en de kracht daarvoor willen putten in een herwonnen geloof...

Als we dit alles bedenken en de beeldspraak volgen, komen we vanzelf bij de vraag waar wij ergens lopen op de weg tussen Jeruzalem en Emmaüs. Is het op de weg van de uittocht, omdat we kerkmoe aan het worden zijn, omdat we te weinig herkennen van ons oude vertrouwde geloof, of omgekeerd, te weinig van de vernieuwingen die we zouden wensen? Nee toch! Het antwoord moet zijn: nee, we geven het niet op! We blijven naar Jeruzalem komen, ik bedoel dus de kerk, en we steken er de handen uit de mouwen, met moed en volharding en met verbeeldingskracht. We laten ons leiden en helpen door het voorbeeld van anderen. We spreken en discussiëren onderweg met vrienden en bekenden over de kerk en over Jezus die ons blijft inspireren. We houden vast aan het geloof dat we de Heer van het leven in ons midden kunnen herkennen waar mensen in zijn naam samen het brood breken en met elkaar delen.

Het verhaal van de Emmaüsgangers is een reisverhaal. We kunnen het lezen als een verhaal van onze reis door het leven, een weg waarop twijfel en teleurstelling soms de bovenhand krijgen op de zekerheden van het geloof en we gaandeweg, geholpen door anderen, tot het geloof kunnen komen dat de dood niet het einde is. Het geloof dat we tot nieuw leven in Gods heerlijkheid zullen geboren worden. Laten we elkaar toewensen en ervoor bidden dat dit geloof ons wordt geschonken.

Inspiratie is gehaald bij Dries Morel, Gods droom in onze handen, 1984, p. 96-98